Da li želite da preuzmete Nedeljnik android aplikaciju?

DA | NE

Kolumna

Glasački Montenegro ne vidi da mu politička zmija izjeda vlastiti rep

Montenegrinska klika siječe šumu podebelih grana na kojima šjede, a ne samo obalnu granu na kojoj počiva jedan od stubova ekonomske stabilnosti mediteranske republičice
Piše: Nikola Malović
Datum: 14/07/2017

Glasački Montenegro ne vidi da mu politička zmija izjeda vlastiti rep

Nisam naučen da oko sve većeg stranog kapitala gledam nezalivske ljude. Ne sviđa mi se to. Ne volim iskorišćavanje, ne volim korupciju, ne volim okupaciju.

Rođen sam prije katastrofalnog zemljotresa na Bokeljskom primorju, kada Budva i Kotor nisu postojali. Ono jesu: bili su to i tada u sebe urušeni stari gradovi, u vremenu kada je turizam jedva postojao, i kada je turistu dolazak koštao nešto, ali boravak i nije naročito: na obali, ako i nije bio kod rodbine, živio je po cijenama po kojima bi živio i na kontinentu. S nešto manje slatke vode, istina, ali zato s pogledom na more preko koga su smokve, vino, i osobe suprotnog pola uvijek bile slađe...

U odnosu na dalmatinske stare gradove, Budva je do zemljotresa bila nepoznat, skrajnut urbani medaljončić, okružen isparcelisanim poljem, i morem. Drugo je Kotor, koji je do zemljotresa itekako postojao, no je i on, iako vjekovima glavni grad Boke, bio stanište unutar memljivih zidina, odakle su odlazili ljudi: stari na kamposanto - što će reći groblje, a mladi na brodove...

Ostali su zalivski gradovi tavorili, Risan u svom geografskom apendiksu oživio bi na pazarni dan, kad i Herceg Novi, koji je svoju slavu doživio od 50-ih do 80-ih godina prošlog vijeka, kad se oko Iva Andrića, Zuka Džumhura, te profesora i učenika Umjetničke škole - Petra Lubarde, Mila Milunovića, Luke Tomanovića, Luke Berberovića, Voja Stanića, te Živka Nikolića... sabira energija. Jer je grad bez ekskluzivnih pojedinaca ništa; ljudi čine grad, koliko i grad doprinosi biografiji slavnih ljudi. Da li bi Ruđer Bošković postao što je, da nije bio Dubrovčanin? Da li bi Beograd zaostao koliko je zaostao da je imao Teslu? Šta bismo mi imali od države da su je iznutra gradili umovi poput Jovana Dučića, Vladike Nikolaja ili Miloša Crnjanskog?

Vratimo se u mislima na obalu... Oko evidentne količine uloženog kapitala koji vas miriše na netom opran novac, gledam mahom nezalivske ljude.

Nije li upravo Herceg Novi onaj grad koji poslije Beograda, u odnosu na broj stanovnika, ima najviše ljudi s diplomama Univerziteta u Beogradu? Pa kako se onda novac ne nalazi u njihovim rukama, skupa s ugledom i moći, nego se, majci, oko nebokeljskih hotela & ekspozitura privrednih društava okuplja kadar o čijim se kvalitetima pošalično pjeva na melodiju uz koju trče montenegrinski Nato-soldati: Ne-plač-majko-moja-mila! / Rodila-si-ti-debila!

Republika Crna Gora (koja nikako ne voli da se tako naziva!), do sada se nije dosjetila da oporezuje pomorce. Godišnje, ne manje od 200 miliona evra, moreplovci unose u mali Zaliv. Zato je mir u obalnoj kući, zato je malo bunta, jer para ima toliko da Primorci ne znaju za ljude koji kopaju po kontejnerima.

No je Boka Kotorska sa Crnom Gorom mala bara. A puna je krokodilah. Ako se šjete u Podgoricu - dopustite piscu dvije namjerne greške - da udare harač pomorcima, pomorci će preseliti svoje rezidencije, sa sve kasama, kao što je bivalo kroz istoriju - u kom se faktu krije odgovor na pitanje a gdje sada žive po 500 i 700 godina stare kapetanske familije? Po bijelome su svijetu. I mi od toga nemamo ništa, sem tu i tamo sjećanje na porodice čije su barokne palate pretvorene u muzeje.

Montenegrinska klika siječe šumu podebelih grana na kojima šjede, a ne samo obalnu granu na kojoj počiva jedan od stubova ekonomske stabilnosti mediteranske republičice. Glasački Montenegro možda i vidi da mu politička zmija izjeda vlastiti rep, no još ne ustaje.

A razloga se nakupilo.


Ukupno komentara: 0



Sva polja su obavezna.